با توجه به تغییر مداوم نیازهای سوخت و همگام شدن با فناوری های نوین خودرو، سامانه های کنترل آلایندگی و دغدغه های زیست محیطی، افزودنی های سوخت نقش ویژه ای ایفا میکنند، زیرا از نظر ترکیب شیمیایی تنوع بسیار بیشتری نسبت به خود سوخت های فسیلی و تجدیدپذیر دارند و در نتیجه میتوانند تاثیرات گسترده تر و متفاوت تری نیز بر جای بگذارند.
در گزارش پیشین درباره استفاده جهانی از سوخت هایی با کیفیت و ترکیب های مختلف، با عنوان TNO 2020 R11950: کیفیت سوخت بنزین و تاثیر آن بر فناوری های خودرو و محیط زیست، به طور مختصر اشاره شده بود که استفاده از افزودنی های فلزی در بنزین، مانند افزودنی های ضد کوبش (Antiknock Agents)، عملا در اروپا ممنوع شده است. سازمان بازرسی محیط زیست و حمل و نقل (The Human Environment and Transport Inspectorate) از TNO درخواست کرد تا توضیحات بیشتری درباره نگرانی های مربوط به افزودنی های سوخت، به ویژه افزودنی های ضدکوبش ارائه دهد.
افزودنی های دیگری نیز برای سوخت وجود دارند که برای رنگ دهی، پایدارسازی سوخت، پاک کنندگی، بهبود جریان پذیری و روانکاری و همچنین جلوگیری از خوردگی استفاده میشوند . با این حال، این دسته از افزودنی ها به طور کلی دارای خطرات مستقیم یا غیرمستقیم قابل توجه ای برای سلامت انسان یا محیط زیست محسوب نمی شوند.
این گزارش صرفا بر افزودنی های ضد کوبش (ضد ناک) مورد استفاده در بنزین که با نام افزایش دهنده های عدد اکتان (Octane Booster) نیز شناخته می شوند، تمرکز دارد و به ویژه به بررسی افزودنی های فلزی سوخت (MFA: Metallic Fuel Additives) می پردازد.
در اروپا، پس از ممنوعیت قبلی افزودنی های حاوی سرب، در سال 2004 ممنوعیت موثری برای سایر افزودنی های فلزی سوخت نیز اعمال شد. در همین راستا، برای افزودنی MMT از سال 2011 حداکثر مجاز به 6 میلی گرم در لیتر تعیین شد و این مقدار از سال 2014 به 2 میلی گرم در لیتر کاهش یافت، این محدودیت ها بر اساس نگرانی های گسترده تر درباره حضور فلزات در سوخت وضع شدند. در سال های اخیر، در گزارش های سالانه پایش که در چارچوب دستورالعمل کیفیت سوخت اتحادیه اروپا منتشر می شوند، هیچ موردی از استفاده از افزودنی MMT گزارش نشده است.
مطالعات جامع تر و گسترده تر درباره استفاده طولانی مدت از افزودنی های فلزی سوخت عمدتا در ایالات متحده آمریکا انجام شده اند. این مطالعات از دهه 1970 و همزمان با آغاز برنامه حذف تدریجی افزودنی های حاوی سرب، یعنی تترااتیل سرب (TEL) و تترامتیل سرب (TML)، و جایگزینی آنها با سایر افزودنی های ضد کوبش آغاز شدند.
بر اساس اصل احتیاط، که در قوانین هوای پاک ایالات متحده و ایالات کالیفرنیا تصریح شده است. تامین کننده افزودنی موظف بود، به عنوان بخشی از درخواست خود برای دریافت مجوز استفاده (Waiver)، ثابت کند که این ماده هیچ گونه آسیبی به فناوری های خودرو و محیط زیست وارد نمی کند. با این حال این شرکت در دو نوبت، در سال های 1978 و 1981، موفق به دریافت این مجوز نشد. نگرانی ها عمدتا به افزایش میزان آلاینده های خروجی ناشی از استفاده از MMT، به ویژه هیدروکربن ها، و همچنین تشکیل رسوبات اکسید های منگنز مربوط می شد.
در کانادا، برای مقایسه، افزودنی ضد کوبش فلزی اصلی یعنی MMT که حاوی منگنز با غلظت 8 تا 18 میلی گرم منگنز در هر لیتر بود، به صورت داوطلبانه تا سال 2004 از بنزین حذف شد. مطالعه مهمی که در سال 2006 توسط بخش تحقیقات جنرال موتورز انجام شد و در آن عملکرد خودرو های یکسان در ایالات متحده و کانادا، همراه با تغییر ترکیب سوخت در کانادا، با یک دیگر مقایسه شد، نگرانی هایی را درباره تاثیر MMT بر دوام و ماندگاری سامانه های خودرو مطرح کرد، به طوری که در برخی موارد خرابی مبدل های کاتالیستی در دوره گارانتی مشاهده شد.